Menéér Verweij! Kruize Jan! Zo begon menig telefoongesprek met Jan Kruize als ik hem belde, vaak
voor de zoveelste keer in een week. We hadden altijd wel wat te bespreken. De FPM, het Passend
Voetbal. De ene keer vierden we een succesje, dan weer stonden we gesteld voor een probleem.
Soms een groot probleem en altijd weer nam het gesprek een wending. Dan ging het over onszelf.
Over de vorderingen van Jan bij zijn stage. Over mijn plannen in en rondom het huis. Over het wel en
wee binnen onze gezinnen en families. We waren close. En steevast eindigden we bij het onderwerp
gezondheid. En we wisten beiden dat absoluut gezond leven maar voor weinigen is weggelegd.
Steeds weer een eeuwige strijd waarin we elkaar zo goed en zo kwaad als dat kon probeerden te
ondersteunen. Maar hoe zwaar de onderwerpen ook waren, we lachten er wat bij af samen. Nee,
niet om de zorg om ons lijf weg te lachen! Integendeel, dat namen we bloedserieus. Nee, maar wel
om alles er omheen. De humor van Jan was aanstekelijk en ik gooide er dan graag nog een schepje
bovenop. Ja we waren close. En ineens is dat er niet meer. Als ik Jan nu zou bellen dan hoor ik niet
meer het bekende: Menéér Verweij! Maar …. tuut-tuut-tuut. Verbinding verbroken. Tijdens de
uitvaartdienst van Jan moest ik geregeld mijn zakdoek tevoorschijn halen. Dan zag je foto’s met zijn
kenmerkende brede lach op zijn gezicht of hoorde je de toespraken die allemaal één rode draad
hadden: Jan was een prachtmens. Het allermeest wat ik in hem waardeerde was zijn wijsheid. We
hebben de Freddie Pranger Memorial samen op het niveau gebracht waar het nu staat. Laat dit
gezegd zijn, ook alle anderen die lid zijn van het Kernteam en daarbuiten hebben een uiterst
belangrijke rol vervult, maar in de loop der jaren wisselde dat team nog wel eens van samenstelling.
Ik was de man van de, niet zelden, wilde ideeën. Jan was bedachtzaam en zorgde ervoor dat we niet
uit de bocht vlogen. Hij was daarnaast heel energiek. Ik noemde hem altijd het motorblok van de
FPM. Ik zat achter het stuur. Nu het motorblok stuk is dreigde de FPM-kar stil te vallen. Zonder motor
valt er niks te sturen. Maar dan komt het SJS-karakter naar boven. In en mum van tijd deden anderen
een stap naar voren. Misschien niet meteen met de kracht van een motorblok zoals Jan dat was,
maar wel met voldoende handen om de kar weer op gang te duwen. En dat alles in een periode dat
ik zelf had aangekondigd na dit jaar afscheid te zullen gaan nemen van de FPM. Ik had zelfs al een
heleboel taken aan prima opvolgers kunnen overdragen en was van plan in de luwte en met nog wat
bescheiden taken al adviserend toe te werken naar mijn laatste FPM op 12 september. Dat afscheid
staat nog steeds vast maar vooralsnog ben ik even weer teruggeroepen in actieve dienst. Aan de
andere kant beleef ik het wel als een goede manier om het afscheid van Jan te verwerken.

Vaarwel goede vriend! Vaarwel steunpilaar! Vaarwel Kruize Jan!