Natuurlijk had Oranje makkelijk van Marokko kunnen winnen en zich moeiteloos een ronde verder
weten te spelen. Maar het was juist de bedoeling om te verliezen. Waarom? Nou, simpel. Een dag
eerder werd Duitsland uitgeschakeld. En zonder de Duitsers is een WK of een EK geen reet aan! Wij
doen mee om van de Duitsers te winnen en als die Duitsers er niet meer bij zijn dan is verder spelen
zinloos. Dan geef je pijp aan Maarten, stuur je de KNVB je factuur en ga je lekker op vakantie. Er werd
een plan van aanpak uitgestippeld om er voor te zorgen dat de Oranjehemden er, met nog één
wedstrijd te spelen, sniekie tussenuit konden knijpen. Zonder dat het opviel.

Om te beginnen werd er contact opgenomen met FIFA President Gianni Infantino. Hem werd een
mooi bedrag in het vooruitzicht gesteld om een zwakke scheids te laten oproepen. De keuze viel
meteen op Wilton Sampaio, een klein keffertje uit Brazilië. Nu weet je dat die Infantino niet deugt.
De afspraak was dat hij de helft van het aangeboden geld aan die scheids zou geven, maar hij stak
het allemaal in zijn eigen zak. De kleine Sampaio deed derhalve zijn uiterste best en hij is voor zijn
WK debuut dan ook geslaagd, met een dikke voldoende voor het onderdeel: streng kijken.

Koeman moet dat hebben voorvoeld want hij ontwikkelde nog een vangnet. Hij koos voor een
systeem waarbij de Marokkanen alle ruimte kregen die ze maar wilden. Echter om zand in de ogen te
strooien van de tegenstander wees Koeman erop dat de door hem gekozen tactiek juist bedoeld was
om de Marokkanen géén ruimte te geven. Kijk. Dat noem ik nou geniaal! En het werkte. We werden
overlopen terwijl het net leek alsof we goed bezig waren. Dus wie ook maar iets meende te moeten
zien van opzet kwam bedrogen uit.

Maar we zijn er nog niet. Afspraak was dat Oranje in de tweede helfte eventjes liet zien waartoe ze in
staat zijn. Ze scoorden de 1-0. Nu was het spel op de wagen. Terwijl de Marokkanen aanval na aanval
opzetten verdedigde Oranje tegelijkertijd zodanig dat de bal er net niet inging. De spanning moest er
tot het einde in blijven zitten. Met een blik op de klok, het was de negentigste minuut, gaf de
bondscoach zijn laatste man, Van Dijk, een seintje. Deze begreep het meteen en knikte zijn directe
tegenstander vriendelijk toe: gaat u maar. 1-1. Vooraf was al gerepeteerd over het antwoord aan de
pers over deze “dekkingsfout”. Een beetje sneu kijken, schouders ophalen, nog net geen traantje
wegpinken en dan kort maar krachtig het Vaderland deelgenoot maken van jouw analyse: “Soms valt
zo’n bal zomaar. Dat is voetbal.”

Een verlenging waar niet veel gebeurde, behalve dan dat Marokko de pot had kunnen beslissen,
maar dat was uiteraard niet de bedoeling van de Oranjeleeuwen. Het moest eindigen als een Grieks
drama. Pennels! Maar oeps, dat ging ook nog bijna fout. Geheel tegen de verwachting in miste
Marokko de eerste. En toen Verbruggen per ongeluk een bal tegenhield was het helemaal schrikken.
Daar gaat onze vakantie dacht iedereen. Maar Verbruggen zou Verbruggen niet zijn als hij zijn fout
niet doorhad en herstelde die meteen. Met een leep hakje tikte hij, ogenschijnlijk per ongeluk (maar
grootse technische hoogstandjes lijken altijd gemakkelijk) de bal over de doellijn. Meesterwerk!

Overigens, dat moet gezegd, heeft Nederland flink getraind op die penalty’s. Dat zag je bij Kluivert.
Met de precisie van een Zwitser uurwerk mikte hij de bal op de paal. Dat lukt je op die manier nooit
als je er niet eindeloos op oefent. Maar om er helemaal zeker van te zijn dat ze toch niet per ongeluk
een ronde verder kwamen op dit oersaaie WK legde Timber aan en roste de bal in de bosjes. Einde
WK, lekker op vakantie en even op de bankrekening kijken of de KNVB het geld al heeft gestort. En
de coach? Die was trots. Opzet geslaagd.