skip to Main Content

Krijn’s Kwoot: 600

Het zijn kommervolle tijden. Corona heeft ons al maanden in de greep. Niemand die de dans ontspringt. Of je wordt besmet, ernstig ziek of je ondervindt er op de een of andere manier nadeel van. De echte pechvogels worden driedubbel getroffen. Ik, pensionado, heb er eigenlijk nog het minst last van. Behalve dan dat ik tot de risicogroep behoor maar dat heb je voor het grootste deel zelf in de hand. Zo vermijd ik drukke discotheken in het buitenland, ga even niet skiën of naar de overvolle stranden in Spanje en hou iedereen zo veel mogelijk op de gepaste anderhalve meter afstand, hetgeen bij sommigen trouwens helemaal van zelf gaat. Nee, wij pensionado’s hebben niks te klagen. Ons maandsalaris gaat gewoon door, thuis werken, lees: niks doen, deden we al en wat we deden stelt geen ruk meer voor. Dat heeft wel één nadeel.

Door al die leegte en zeeën van tijd ga je toch zitten peinzen hoe je misschien van de nood een deugd kunt maken. Dat lukte afgelopen weekend, met dank aan Staphorst! Ik ken het dorp eigenlijk alleen maar van horen zeggen en de keer dat ik er ben geweest was in de tijd dat SJS nog hoog in de noordelijke amateurtop meedraaide. In 2006 wonnen we zelfs nog van hen met 2-1. Staphorst speelt intussen in de landelijke Derde Divisie. Wij zijn wat bescheidener geworden.

Maar dit keer was het niet het zaterdagvoetbal maar de zondagse kerkgang die me op een paar ideeën bracht. Vooropgesteld, het gaat mij niet om wat de Staphorsters doorgaans op de zondag doen. Zolang ze mij niks opleggen vind ik alles best. Dat gaat trouwens bij mij voor iedere gelovige en geloofsinstelling op. Doe wat jij denkt wat goed is, maar hou het vooral bij jezelf en hou je aan de wet. In dit land mag je geloven wat je wilt. Een groot goed. En je mag dat belijden in een feestzaal, in een kerk, in de openlucht. Zie maar. Je mag ook geloven in wie je wilt. Een protestantse god, een roomse god, allah, boeddha. Al geloof je in een vergiet, het mag allemaal! Vergiet? ja, ik dwaal even af. Vroeger, in mijn geboorteplaats, hadden we in ons team een keeper die we “de vergiet” noemden. Hij pakte geen bal. Maar het was om te zien wel een knappe vent. Het werd dan ook door de meiden als een god aanbeden. Vandaar even dit zijsprongetje. Moest ik even aan denken.

Maar goed, vrijheid dus. Ook in coronatijd? Ja, ook in coronatijd, mits binnen de regels, en die zijn best stevig. Terecht overigens, ook al doet het pijn. In Staphorst vulden ze het begrip vrijheid evenwel wat ruimer in. Ze voegden er een woordje aan toe. Godsdienstvrijheid. Want, zo stelden zij, dat was boven alle regels verheven. Daar mocht de overheid zich niet mee bemoeien. En, coulant als ze waren wilden ze daarbij best wat water bij de wijn doen. Geen volle bak. OK. Door de kerkdienst in drieën te knippen kon er toch nog 600 man naar binnen. Allemaal om de beurt, mooi toch? Nou ja. Helemaal volgens de gedachte van Rutte en de zijnen was het niet. Wel met 600 man in de kerk, maar niet met pak ‘m beet 100 man langs het voetbalveld van een gemiddelde vierdeklasser. Dat steekt toch, niet waar. Zo ruim was die vrijheid van godsdienst nou ook weer niet bedoeld.

Maar, zo dacht ik, Rutte kan dat wel vinden, maar hier zat dus wel een maas in het wettelijke netwerk. Als je wel met zijn 600-den een kerkdienst mag organiseren, als je de regels namelijk maar een beetje naar eigen belang interpreteert, dan liggen er mogelijkheden. Immers, zo stelde ik al vast, maakt het in dit land niet uit wáár men het geloof belijdt. Dus is een voetbalveld net zo geschikt. Het idee is geboren.

Kijk. We nodigen een prediker uit. Gauw geregeld. Hielke Sybesma is sinds kort weer terug binnen de SJS-gelederen. Hij heeft zich in het verleden zeer verdienstelijk getoond als invaller in de plaatselijk kerk als er keer een dominee uitviel. We stellen ons gezamenlijk op, met in acht name van de anderhalve meter, langs het hoofdveld van SJS. Hielke leest voor. Grotendeels uit eigen werk. Laat er nou toevallig ook een wedstrijd van SJS 1 worden gespeeld. Even een klein coördinatiefoutje van Jan Kruize. Dus twee gebeurtenissen op dezelfde plek, op dezelfde tijd. De coronaregels schrijven niet voor dat dat niet mag. De coronaregels schrijven evenmin voor dat je tijdens een kerkdienst met het gezicht naar de prediker moet staan en ook valt nergens te lezen dat je naar hem moet luisteren. Kortom, iedereen kan zich onder het mom van eendrachtige geloofsovertuiging, gewoon omdraaien en genieten van het voetbalspel van onze geliefde hoofdmacht. Terwijl Hielke voorleest, nog steeds grotendeels uit eigen werk, volgt de rest de verrichtingen van ons eerste. Zingen deden we toch al nooit langs de lijn, dus dat knelpunt valt af. In plaats van entreegeld of een verloting charteren we SJS-ers met diaconale ervaring en achtergrond om met de ponk rond te gaan. Marc van de Aa treedt op als ouderling van dienst, waarmee de lijnen tussen dat wat er op het veld en daarbuiten gebeurt, kort zijn. Mocht er controle komen, dan draait iedereen zich even om, richting de prediker. het is nou ook weer niet nodig om slapende honden wakker te maken. Een strak plan! Ik zag het helemaal voor me. Totdat de dag erna bekend werd dat ook de kerkgangers het met maximaal 30 moeten doen. En om nou aan de poort nummer 31 en verder te weigeren, dat gaat te ver. De wedstrijd drie keer opnieuw laten spelen lijkt me ook al geen optie. Jammer, ik vond het best een leuk idee.

Back To Top