De nieuwe "Krijn's Kwoots"!!

Uit Rotterdam kwam ie. Sjaak. Ik trof hem op de laatste dag van de Nijmeegse Vierdaagse. Mijn derde, zijn eerste. We hadden nog een kleine 10 kilometer voor de boeg en rondom ons heen zag het zwart van de mensen. “Geweldig hé!” zei ik enthousiast. Hij keek me aan of ik van een andere planeet kwam. In onvervalst Rotterdams gaf hij antwoord: “Ik vind er geen reet aan! Ik heb me laten inschrijven omdat iedereen zei dat het zo leuk was. Wat je leuk noemt. Moet je die stumpers voor ons zien strompelen. Het lijken wel softenon babies. Dat doe je toch niet voor je lol? Doe mee met de Vierdaags en geniet van de natuur. Nou het enige genot wat ik van de natuur heb gehad is dat ik als kerel vlot tegen een boom kon pissen. Vrouwen staan in een lange rij voor de WC te wachten. En al die schunnige liedjes die de militairen zingen. Als ik zoiets bij Feyenoord zou uithalen krijg ik meteen een stadionverbod. Trouwens, die soldaten lopen 10 kilometer minder vanwege de zware bepakking die ze dragen. Liep ik net naast een meid en zeg tegen haar: jij loopt zeker ook 10 kilometer minder met die zware bepakking. Kreeg ik bijna een hengst voor mijn kop. Geen gevoel voor humor die wandelaars. Trouwens , dat publiek is ook niet helemaal in orde. Dinsdag met die hitte stond er een vent met een ventilator langs de kant iedereen koelte toe te blazen. Of ze spuiten je zeiknat. Veel drinken moesten we. Iemand beweerde dat je wel 10 liter water moet drinken. Dus bij de eerste de beste verzorgingspost bestelde ik maar meteen twee pils. Immers, bier bestaat voor ruim 90% uit water dus had ik uitgerekend dat ik zo’n 50 pilsies moest drinken om aan mijn taks te komen. Iedere kilometer één, da’s makkelijk te onthouden.” Ik opperde dat er toch ook wel heel veel mooie momenten te beleven waren, bijvoorbeeld al die kinderen die snoepjes uit staan te delen, de muziekbands, het prachtige slingerende lint van tienduizenden wandelaars over de dijken, toeterende vrachtwagens, de patiënten van het Nijmeegse Radboudziekenhuis in hun bedden bedolven onder de gladiolen die de wandelaars naar hun toe gooien. Daar krijg je toch een brok van in je keel en de tranen in je ogen? “Tranen in mijn ogen? Ja zeker, gisteren nog toen één van die dikke Duitsers op mijn zere tenen ging staan. Nee in vind het helemaal niks, die Vierdaagse. En weet je wat ik nog het ergste van alles vind? Dat je ’s morgens al om drie uur je nest uit moet. Loop je daar met een paar lasogen, midden in de nacht, te voldoen aan de een of andere prestatie voor zo’n lullig kruis. Ik wil best ’s nachts een prestatie leveren, maar dan wel zo horizontaal mogelijk. Nee, als deze jongen weer aan zo iets mee doet dan is het wel de avondvierdaagse! “ Als ik volgend jaar aan mijn vierde begin denk ik niet dat ik Sjaak nog zal tegenkomen.